و شيخ طوسى قدس اللَّه تعالى روحه در كتاب خلاف « 1 » تصريح فرموده به ركنيت آن ، بلكه بر آن دعوى اجماع فرموده ، و اين قول ظاهر مىشود از كلامى كه مرحوم شيخ شهيد در كتاب ذكرى « 2 » از ابن جنيد نقل فرموده ، مختار قول مشهور است ، دور نيست مراد مرحوم شيخ از ركن در اين مقام ركن به معنى مشهور نبوده باشد ، مؤيد اين آن است كه در همان كتاب اطلاق ركن فرموده بر صلوات در تشهد ، و مع ذلك تصريح فرموده به اين كه اخلال به آن ساهيا موجب بطلان نماز نيست . قال في الخلاف : الصلاة على النبى صلَّى اللَّه عليه و آله فرض في التشهدين و ركن من أركان الصلاة ، ثم قال : من ترك التشهد و الصلاة على النبي صلَّى اللَّه عليه و آله ناسيا قضى ذلك بعد التسليم و سجد سجدتى السهو ، و قال الشافعي : يجب عليه قضاء الصلاة دليلنا اجماع الفرقة « 3 » . ظاهر اين است اطلاق ركنى كه بر طمأنينه نموده آن نيز از آن قبيل بوده باشد ، مؤيد اين مطلب چند چيز اول - ادعاى اجماع در مسأله فرموده با اين كه اين قول شاذ و ضعيف است . دوم : آن است در مقابل اين قول أبي حنيفه را ذكر فرموده كه حكم كرده است به عدم وجوب آن ، و عبارت آن مرحوم اين است : الطمأنينة في الركوع ركن من أركان الصلاة ، و به قال الشافعى ، و قال أبو حنيفة : انها غير واجبة و لا يجب عنده أن ينحنى به قدر ما يضع يديه على ركبتيه ، دليلنا اجماع الفرقة . سوم : آن است آن مرحوم در همان كتاب اطلاق ركن فرموده بر صلوات

--> « 1 » خلاف شيخ طوسى ج 1 / 359 . « 2 » ذكرى ص 201 . « 3 » خلاف ج 1 / 369 و 371 .